Η αρχηγός της ομάδας βόλεϊ γυναικών του Απόλλωνα αποχωρεί από την ομάδα, όπως ανακοίνωσε η ίδια στα προσωπικά της κοινωνικά μέσα δικτύωσης.
Η 26χρονη διαγώνια, Τόνια Σπυριδάκη, αποχωρεί από τον Απόλλωνα μετά από παρουσία 5 χρόνων στην ομάδα, καθώς αποκτήθηκε το 2021 από την Ηλιούπολη.
Η Σπυριδάκη ήτανε μέλος της ομάδας του Απόλλωνα που κατέκτησε την άνοδο από την Α’ ΕΣΠΑΑΑ στην Β’ Εθνική την σεζόν 2023/24, και το κύπελλο ΕΣΠΑΑΑ την σεζόν 2024/25.
Αναλυτικά η ανάρτηση:
«Πέντε χρόνια… και πραγματικά δεν ξέρω από πού να αρχίσω.
Μακάρι κάθε αθλητής που αγωνίζεται σε ερασιτεχνικό επίπεδο να μπορέσει έστω μία φορά στη ζωή του να νιώσει αυτό που ένιωσα εγώ εδώ. Γιατί ο Απόλλωνας δεν είναι απλά μια ομάδα.
Μπήκα σε αυτή την οικογένεια σαν ένα μικρό κορίτσι… με φόβο, όνειρα και αμφιβολίες και φεύγω σήμερα σαν γυναίκα… δυνατή, ώριμη και γεμάτη.
Κάθε χρονιά είχε τη δική της ιστορία. Χαρές που πανηγυρίσαμε σαν παιδιά, λύπες που μας έδεσαν ακόμα περισσότερο, αγωνίες πριν από κάθε παιχνίδι… και εκείνα τα βλέμματα που τα έλεγαν όλα.
Δώσαμε μάχες μαζί. Και μπορεί να μην κερδίσαμε τα πάντα, αλλά κερδίσαμε κάτι πιο σημαντικό…ο ένας τον άλλον.
Έδωσα ό,τι είχα για αυτή την ομάδα. Και θα το ξανάκανα από την αρχή χωρίς δεύτερη σκέψη. Γιατί αυτός ο σύλλογος αξίζει να φτάσει εκεί που ονειρεύεται.
Το «ΜΑΖΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΙΚΗΤΟΙ» δεν ήταν ποτέ απλά μια φράση.
Ένα τεράστιο ευχαριστώ στη διοίκηση και ιδιαίτερα στον κύριο Δημήτρη… γιατί ήσασταν πάντα εκεί, σε κάθε στιγμή, φανερά και αθόρυβα.
Στους προπονητές μου όλα αυτά τα χρόνια, σε όλο το επιτελείο του Απόλλωνα και στην Αναγέννηση…σας ευχαριστώ πραγματικά για όλα.
Στους οργανωμένους μας, τους Basso Rango… που δίνατε παλμό, φωνή και ψυχή σε κάθε παιχνίδι! ( Όσες φορές και αν σας φώναξα το ξέρετε ότι δεν το εννοούσα!)
Στον Μιχάλη στο κυλικείο… που με έναν καφέ και ένα χαμόγελο μας έφτιαχνε τη διάθεση ακόμα και στις πιο δύσκολες μέρες.
Στην Μαρία… τη γυμνάστριά μας, αλλά πάνω απ’ όλα τη φίλη μου. Για εκείνες τις στιγμές που μόνο εμείς ξέρουμε από την πρώτη κι όλας μέρα…
Και στις συμπαίκτριές μου… μία προς μία. Στα αποδυτήρια, στα γέλια, στα δάκρυα και σε κάθε μάχη που δώσαμε μαζί.
Δεν είναι αντίο.
Είναι ένα ευχαριστώ… που δεν θα είναι ποτέ αρκετό.
Εις το επανιδείν!»

Σχολιάστε